Terapide ve Günlük Yaşamda Bağlanmanın Önemi
‘‘İnsan hikayesi olan bir hayvandır.’’
William L. Randall
Yukarda da özetlendiği gibi insanlar hayatları boyunca kendi hikayeleriyle birlikte yürürler. Mesela terk edilmiş bir çocuk hayatı boyunca insanlara güvenmemeyi öğrenerek kendi ayakları üstünde durmaya çabalar. Sevgiyle büyümüş bir çocuk ise bağ kurduğu kişilerle nispeten daha bağlı ve duyarlı bir şekilde yetişir. Kendimizi bugünde anlamak istiyorsak eğer başladığımız yere yani çocukluğumuza dönmemiz gerekmektedir. Çocukken oyun oynarken de gördüğümüz el izleri bize çocukların ben buradayım ve anlaşılmak istiyorum deyişini hatırlatmaktadır yani anlaşılma ve sevilme isteği evrenseldir.
Harvard’ın 75 yıllık Büyük Çalışması’nda elde edilen verilere göre hayatımız boyunca bizi sağlıklı ve mutlu eden şeylerin iyi ve güvenli ilişkiler olduğu bulunmuştur. Ayrıca yalnızlığın kolesterolden daha zararlı olduğu da elde edilen veriler arasındadır. William Faulkner’ın da dediği gibi ‘‘ Geçmiş hiçbir zaman ölmez. Aslında ‘‘geçmiş’’ bile değildir.’’ Erken dönemde kurulan ilişkiler beynimizi şekillendirmektedir. Ayrıca bağlanma şemaları beşikten mezara kadar uzanmaktadır. Buna en iyi örnek Bowlby ve Ainsenworth’un ‘‘Yabancı Durum’’ deneyidir. 12-20 aylık bebekler annelerinden ayırılarak bir yabancıyla baş başa bırakılırlar, sonra da tekrar anneleriyle buluşturulurlar. Bu yolla çocukların bağlanma sistemlerinin aktive edilmesi amaçlanmıştır. Olumsuz çocukluk deneyimleri (tecavüz, istismar, sevgisiz yetişmek vb.) güvensiz bağlanmaya sebebiyet verebilir. Güvensiz bağlanma olumlu güvenli bir bağ kurulduğunda ise değişim gösterebilir. Bütün bunları psikoterapi sayesinde anlamlandırırız. Çünkü kurduğumuz ilişkiler hayatımızı şekillendirir. Paul Tillich’in de dediği gibi ‘‘Sevginin ilk şartı dinlemektir.’’
Son olarak Mark Twain’in bir sözüyle sizi baş başa bırakıyorum.
“Hayat öyle kısa ki; tartışmalara, özür dilemelere, kıskançlıklara, hesap sormalara zaman yok. Sadece sevmek için bir an var.”
Comments
Post a Comment